Орнықты дамуға жаһандық көшу жəне əлемдік экономиканың «жасыл» трансформациясы жағдайында Қазақстан көміртегі ізін азайтуға, табиғи ресурстарды ұтымды пайдалануға жəне өндірістің экологиялық тиімділігін арттыруға бағытталған Жасыл экономика қағидаттарын белсенді түрде енгізуде. Сонымен қатар, мұндай өзгерістер еңбек нарығындағы терең құрылымдық өзгерістермен қатар жүреді, соның ішінде дəстүрлі көміртекті көп қажет ететін секторлар мен экологиялық бағдарланған салалар арасында жұмыс орындарын қайта бөлу, кəсіби құзыреттілікке қойылатын талаптардың өсуі жəне жұмыспен қамтудың жаңа түрлерінің пайда болуы. Бұл процестер жұмыспен қамту жүйесін, білім беру инфрақұрылымын, қайта даярлау бағдарламаларын жəне əлеуметтік қолдауды кешенді бейімдеуді талап етеді. Атап айтқанда, халықтың осал топтарын – жастарды, əйелдерді, ауыл тұрғындарын – жаңа «жасыл» секторларға тарту ерекше маңызға ие, бұл əлеуметтік инклюзияны кеңейтуге жəне аумақтық жəне демографиялық теңгерімсіздіктерді төмендетуге ықпал етеді. Осылайша, экологиялық, технологиялық жəне əлеуметтік факторларды ескере отырып, еңбек нарығын трансформациялау орнықты экономикалық өсуді қамтамасыз етудің, инклюзивті жəне бейімделген еңбек нарығын қалыптастырудың, сондай-ақ Қазақстанның жасыл жəне орнықты экономика моделіне табысты көшуінің негізгі шарты болып табылады. Мақсаты: зерттеудің негізгі мақсаты Қазақстан Республикасындағы жасыл экономиканың дамуының еңбек нарығының трансформациясына жəне əлеуметтік инклюзия процестеріне əсерін талдау, сондай-ақ тұрақты даму жағдайында жаңа жұмыс орындарын жəне кəсіби құзыреттерді қалыптастырудың негізгі бағыттарын анықтау болып табылады. Зерттеу барысында жаңа «жасыл» жұмыс орындарын қалыптастыруды, жұмыспен қамту құрылымын өзгертуді жəне кəсіби құзыреттерге қойылатын талаптардың өсуін қоса алғанда, жасыл экономиканы дамыту жағдайында Қазақстанның еңбек нарығын трансформациялаудың негізгі тенденциялары анықталды. Жасыл экономиканың рөлі жастарды, əйелдерді жəне халықтың басқа да осал топтарын экономиканың жаңа секторларына тарту есебінен əлеуметтік инклюзияны кеңейту факторы ретінде негізделген. Нəтижелердің практикалық маңыздылығы оларды жұмыспен қамту, білім беру жəне тұрақты даму саласындағы мемлекеттік саясатты əзірлеу кезінде, сондай-ақ білім беру бағдарламалары мен еңбек нарығын белсенді қолдау шараларын түзету кезінде пайдалану мүмкіндігінде жатыр.